Zdania na temat spotkań wspólnoty Anonimowych Alkoholików są podzielone. Część komentujących wskazuje na nieprofesjonalny charakter mityngów i przeciwstawia je fachowej terapii. Tymczasem należenie do grupy nie musi wykluczać skorzystania z pomocy terapeuty. Może zaś stanowić
znakomitą formę wsparcia po ukończeniu leczenia w ośrodku.

Niektóre osoby niezaznajomione z tematem walki z uzależnieniem używają wyrażeń: „terapia”, „detoks” i „mitingi AA” wymiennie, jakby oznaczały dokładnie to samo. Tymczasem pod każdym z tych pojęć kryje się zupełnie inna forma pomocy. W dodatku metody te nie wykluczają się, a zazwyczaj stosuje się je łącznie, ponieważ znakomicie się uzupełniają.

Terapia uczy życia z uzależnieniem

Alkoholizm jest chorobą chroniczną. Oznacza to, że celem terapii nie jest całkowite wyleczenie (które w tym wypadku jest po prostu niemożliwe), ale nauczenie pacjenta funkcjonowania ze swoim uzależnieniem oraz rozbrojenie jego mechanizmów. Chory powinien nabyć umiejętność funkcjonowania bez alkoholu oraz zachowania abstynencji (bowiem już nigdy nie będzie pił „tak jak wszyscy”).

mytingi aa
Leczenie alkoholizmu dzieli się na trzy etapy: detoksykację (odtrucie), terapię podstawową i terapię pogłębioną. Pierwsza faza polega na usunięciu z organizmu chorego skutków zatrucia alkoholem. Stan somatyczny wielu pacjentów jest na tyle dramatyczny, że ten etap nastawiony jest raczej na ratowanie życia, niż na psychoterapię. Zdarza się, iż „detoks” połączony jest z psychoedukacją, mającą na celu wzbudzenie motywacji do dalszego leczenia.

Terapia podstawowa i pogłębiona

Wspomniana terapia podstawowa odbywa się na oddziale leczenia uzależnień lub (rzadziej) w poradni leczenia uzależnień. Charakteryzuje się dużą intensywnością zajęć terapeutycznych, przewagą znaczenia spotkań grupowych nad indywidualną pracą z terapeutą i dość schematycznym
przebiegiem zajęć opartym o program placówki, w której się one odbywają. Leczenie uzależnienia polega przede wszystkim na wpływaniu na psychikę chorego za pomocą nowych wiadomości, rozmów, zachęcania do zmiany sposobu myślenia i reagowania. Ta faza terapii ma dwa etapy o odmiennych celach. Pierwszym z nich jest analiza destrukcji alkoholowej. Innymi słowy: pacjenci uświadamiają sobie skutki nałogowego picia widoczne w różnych sferach ich funkcjonowania. Rezultatem ma być zmiana nastawienia do zachowań o charakterze nałogowym oraz odblokowanie „pijanych” do tej pory uczuć. Kolejnym etapem jest nauka umiejętności potrzebnych do trzeźwego życia. Pacjenci zostają wyposażeni w wiedzę i schematy działania ułatwiające zachowanie abstynencji od alkoholu, a także powrót do normalnego życia w społeczeństwie. Na zajęciach poruszane są takie tematy jak: radzenie sobie z głodem alkoholu, zapobieganie nawrotom choroby, radzenie sobie z emocjami, budowanie i korzystanie z sieci wsparcia, organizacja czasu oraz asertywność (ze szczególnym uwzględnieniem asertywnego odmawiania alkoholu).

Faza, którą nazywamy terapią pogłębioną, odbywa się już po wyjściu z ośrodka leczenia stacjonarnego. Polega na spotkaniach indywidualnych z terapeutą, grupą wsparcia oraz warsztatach tematycznych. Opiera się na wprowadzeniu zmian w życie, ich utrwaleniu i stopniowym usamodzielnieniu się w zakresie radzenia sobie z nałogiem. Przebieg sesji dopasowany jest do aktualnych potrzeb pacjenta. Najczęściej poruszane tematy to: kontakty z rodziną, problem poczucia winy, odzyskania zaufania, przeżywanie wstydu związanego z zachowaniami z okresu picia, unikanie sytuacji towarzyskich sprzyjających piciu, radzenie sobie z emocjami oraz głód alkoholu. Czasami występuje potrzeba powracania do tematów poruszanych na terapii podstawowej, związana z aktualnie występującymi sytuacjami, w których pacjent doświadcza problemów do tej pory omawianych jedynie teoretycznie.

W terapii pogłębionej bardzo istotne jest wzmacnianie świadomości chorego na temat ciągłego bycia osobą uzależnioną. Między innymi z tego powodu zaleca się uczestnictwo w mityngach AA, które utrwalają nawyk czerpania wsparcia oraz przyznawania się do problemów z nałogiem. Badania dowodzą, że:

– klienci uczestniczący w terapii uzyskują lepsze wyniki wówczas, gdy równolegle uczestniczą w AA,

– uczestnictwo w większej liczbie spotkań wiąże się z ograniczeniem zachowań nałogowych w okresie leczenia i później,

– częstszy udział w spotkaniach lepiej prognozuje abstynencję do pięciu lat po terapii, a także wyższy wskaźnik abstynencji u osób bez terapii,

– nie tyle liczba mityngów, ale poziom zaangażowania w program i życie Wspólnoty AA koreluje z sukcesem klientów. Szczególne znaczenie ma tu budowanie relacji ze sponsorem i przepracowanie pierwszych czterech kroków programu AA,

– programy leczenia oparte na filozofii 12 Kroków AA, dziś traktowane jako nieco anachroniczne, okazały się co najmniej tak samo skuteczne jak terapia motywująca i poznawczo-behawioralna,

– nie potwierdzono żadnego związku między efektywnością interwencji terapeutycznych a osobistymi doświadczeniami zdrowienia z uzależnienia terapeutów, nawet tych, którzy pracują w programach opartych na filozofii 12 Kroków.

Mitingi AA, AN i AH jako wsparcie po ukończonej terapii
4 (80%) 2 głosów