Rozpoznanie uzależnienia od hazardu nie jest łatwe. Chorobie zaprzecza sam chory, a dzięki temu, że brak jest widocznych objawów (a osoba uzależniona potrafi je długo ukrywać), otoczenie może nie zorientować się, że ma do czynienia z hazardzistą nawet latami.

Patologiczny hazard – objawy i etapy

Objawy uzależnienia od hazardu występują w takich samych etapach jak objawy uzależnienia od alkoholu czy innych używek. Wpływ hazardu na organizm osoby uzależnionej – mimo tego, że hazard nie dostarcza aktywnie działających składników do ciała uzależnionego – przypomina działanie środków psychoaktywnych czy alkoholu.

W pierwszym etapie uzależnienia się od gier hazardowych, pojawia się podniesienie nastroju związane z pojawiającymi się wygranymi. Gracz odnosi sukcesy, przez co czuje się ważny, efektywny i zaczyna mieć poczucie mocy. W jego życiu pojawiają się fantazje o wielkiej wygranej i świetlanej przyszłości. Jednocześnie fizycznie odczuwa zadowolenie z grania, które daje mu niemalże narkotyczny „haj”. To zaś sprawia, że zwiększa częstotliwość grania i podnosi stawki.
W tym etapie zaczyna się powoli zmieniać tolerancja osoby uzależniającej się. Potrzebuje ona grać coraz więcej, a zwykłe stawki nie są w stanie już jej odpowiednio zaspokoić. Podnosi je, a w efekcie przegrane stają się coraz bardziej dotkliwe.

Drugi etap uzależnienia to przegrywanie – moment, w którym gracz gra coraz częściej i coraz więcej przegrywa. Pojawia się frustracja i chęć odegrania się. Chory traci kontrolę nad graniem – zaczyna ono dominować jego życie. Ponieważ najważniejsza jest gra, osoba uzależniona zaczyna się izolować od innych (a inne osoby w graniu przeszkadzają).

Na tym etapie pojawiają się liczne iluzje hazardzisty, polegające na przekonaniu o tym, że niewiele brakowało do wygranej (np.” trafiłem 3, jeszcze 2 numery i miałbym piątkę, byłem super blisko”), oceniające zbyt optymistycznie szanse na wygraną („mam 50% szans, że tym razem na kostce wypadnie 6”) oraz szukające związku przyczynowo skutkowego między nie mającymi związku wydarzeniami („Skoro w ruletce 3 razy pod rząd padły czerwone, to teraz na pewno wyjdą czarne.”, „Dziś rano wstałem prawą stopą a drogę przebiegł mi rudy kot, czyli muszę obstawić Black Jacka.”) Osoby uzależnione niekiedy zaczynają wierzyć w numerologię, astrologię, horoskopy, symbole i znaki, które mają być zwiastunem wygranej. Przegrane interpretowane są jako „błąd w interpretacji znaków”.

Znamienne zaczynają być kłamstwa, pożyczki, a w końcu kradzieże. Początkowo osoba uzależniona przeznacza każdorazowo część pieniędzy na granie. Stopniowo ilość pieniędzy na życie ulega zmniejszeniu kosztem przegrywanych sum. Rodzina (lub sam chory jeśli jest singlem) zaczyna mieć trudności finansowe.

Charakterystyczne jest to, że wielu nałogowym hazardzistom, udaje się ukryć swój nałóg aż do tego etapu.
Według DSM IV (klasyfikacja zaburzeń Amerykańskiego Towarzystwa psychiatrycznego, dla uzależnienia od hazardu charakterystyczny jest również: pracoholizm, nieumiejętność wypoczywania, wymaganie podziwu, zaburzenia psychosomatyczne, fantazjowanie o rywalizacji, przykładanie ogromnej wagi do pieniędzy. Oczywiście, objawy te nie są wystarczające do diagnozy uzależnienia od hazardu, a jedynie go wspierają.

Trzeci etap uzależnienia, tzw. faza strat, to moment, w którym osoba uzależniona w żadnej mierze nie kontroluje już swojego życia. W zasadzie ma wtedy już takie długi, że nie ma szans wyjść z nich samodzielnie. W efekcie marzenia o wielkiej wygranej tym bardziej zyskują na znaczeniu, bo to w oczach osoby uzależnionej, jedyna opcja na ratunek. Oczywiście nadal straty przewyższają zyski, dlatego mogą pojawić się myśli samobójcze.

Charakterystyczne dla tego etapu jest lęk, depresja, rozdrażnienie oraz całkowity brak kontroli nad swoim życiem. Jeśli wcześniej osoba uzależniona utrzymywała pozory prawidłowego funkcjonowania, to teraz wszystkie te zasłony opadają.
Ostatni etap uzależnienia od hazardu to moment utraty nadziei. Stan, w którym chory zaczyna orientować się, że nie będzie żadnej wygranej i traci złudzenia. Często, jeśli osoba ta nie uzyska pomocy, dochodzi do samobójstwa bądź popełnienia przestępstwa. Większość osób uzależnionych od hazardu, na leczenie zgłasza się dopiero w tej ostatniej fazie choroby.

Tak jak alkoholizm, tak i uzależnienie od hazardu jest chorobą, która nie mija – do końca życia już nałogowy hazardzista będzie musiał unikać wszelkich gier hazardowych. I nie chodzi tu tylko o kasyna, ale każde, nawet najprostsze zakłady (w tym bukmacherskie, totolotek, zwykłe loterie czy inne).

Patologiczny hazard. Objawy uzależnienia od hazardu
1 (20%) 1 głosów