Terapia uzależnień bardzo często kojarzy nam się z grupowymi spotkaniami, na których wspólnie omawiane są problemy wszystkich uczestników. Tymczasem, choć kontakt z innymi alkoholikami jest bardzo cennym doświadczeniem, leczenie nie może opierać się wyłącznie na nim. Równie ważne są sesje indywidualne, na których terapeuta jest w stanie całkowicie skupić się na jednym pacjencie.

Oglądając filmy fabularne oraz seriale telewizyjne można odnieść wrażenie, że walka z nałogami zawsze wygląda tak samo. W każdym z tych, które dotykają tego tematu, widzimy to samo, schematyczne wyobrażenie o terapii. Zazwyczaj są to spotkania, na których kilkuosobowa grupa siedzi na krzesłach ustawionych w kółko i wita się słowami: „- Cześć, mam na imię X i nie piję już od Y dni/tygodni/miesięcy/lat”. – Cześć, X.” Podobny obraz często zupełnie niesłusznie staje się obiektem żartów i kpin osób niezwiązanych z tym zagadnieniem. I rzeczywiście, częściowo pokrywa się on z realiami. Spotkania w grupie są niezwykle istotnym elementem leczenia i bardzo pozytywnie wpływają na motywacje uzależnionego do dalszego trwania w trzeźwości. Zapewniają również niezbędne wsparcie społeczne i umożliwiają wymianę doświadczeń. Same w sobie nie spełniają jednak wszystkich potrzeb trzeźwiejącego alkoholika, który musi również pochylić się na swoimi własnymi, indywidualnymi problemami, zmierzyć się ze swoim bagażem przeżyć oraz przepracować cechy i wydarzenia, które pchnęły go w objęcia nałogu. Wszystkie te funkcje spełniają spotkania sam na sam z terapeutą, na których ma on możliwość skoncentrowania się wyłącznie na jednym pacjencie.

rola terapii indywidualnej w leczeniu uzależnień

Co zwykle dzieje się podczas terapii indywidualnej? Leczenie alkoholizmu dzielimy na dwa etapy. Pierwszy z nich, czyli terapia podstawowa, skupia się na zatrzymaniu choroby. Pacjent ma za zadanie opowiadać o faktach ze swojego życia, a następnie wspólnie z terapeutą uświadomić sobie ich alkoholowy charakter. Dzięki temu chory jest w stanie uświadomić sobie skutki własnego picia, a także emocje, których z tego powodu doświadczał. Celem takich sesji jest zmiana nastawienia do dotychczasowych, nałogowych zachowań, podkreślenie ich dramatycznych konsekwencji oraz odblokowanie „zapijanych” dotychczas uczuć. Psychika chorego „bombardowana” jest nowymi informacjami, a rozmowy mają za zadanie zmienić jego myślenie oraz reagowanie. Następnie terapeuta skupia się na wyposażeniu pacjenta w wiedzę oraz nauce umiejętności niezbędnych do trzeźwego życia. Dzięki nim trzeźwiejący alkoholik jest w stanie wrócić do względnie normalnego funkcjonowania psychologicznego oraz społecznego. Do najczęściej poruszanych tematów należą m.in. radzenie sobie z głodem alkoholowym, zapobieganie nawrotom choroby, radzenie sobie z emocjami, asertywność (ze szczególnym uwzględnieniem odmawiania alkoholu), organizacja czasu oraz budowanie i wykorzystywanie sieci wsparcia. Na tym etapie spotkania z terapeutą zorientowane są na przyszłość. Z pomocą terapeuty i opierając się na własnych doświadczeniach pacjent planuje zmianę zwyczajów, zachowania, podejścia do problemów oraz kontaktów z innymi ludźmi. Wszystkie te działania mają jeden cel: utrzymanie trzeźwości.

Oczywiście, kiedy pacjent jest na początku trzeźwienia, jego decyzja o abstynencji jest jeszcze bardzo krucha. Nowe podejście do życia manifestuje się raczej w myśleniu, niż w działaniu. Wyniki są godne podziwu i docenienia, jednak w tej chwili nie można jeszcze mówić o zakończeniu terapii. Po opuszczeniu stacjonarnego ośrodka terapii uzależnień warto więc zdecydować się na drugi etap leczenia – terapię pogłębioną. W tym momencie jest czas na bardziej wnikliwe przyjrzenie się problemom i znalezienie metod na ich rozwiązanie. Często po wyjściu z ośrodka terapeutycznego następuje powrót do picia, a nawet swego rodzaju „nadrabianie” okresu bez alkoholu. Aby temu zapobiec, podczas terapii pogłębionej pacjent uczy się stosowania świeżo nabytych umiejętności w praktyce. Wielokrotnie zachodzi potrzeba powracania do tematów, które były poruszane podczas pierwszej fazy leczenia i konfrontowania wiedzy z realnymi sytuacjami, w których pacjent doświadcza trudności. Bardzo ważne jest również poszukiwanie oraz wspieranie rozwoju alternatywnych do picia zainteresowań chorego oraz wzmacnianie jego świadomości bycia osobą uzależnioną. W tym momencie większość alkoholików doświadcza symptomów nawrotu, a terapia pomaga im powstrzymać się przed zapiciem i zrujnowaniem dotychczasowych sukcesów terapeutycznych. Każdy moment, w którym pacjent jest bliski przerwania abstynencji, to dobry pretekst do ponownego przeanalizowania pokus i sytuacji, w których brak możliwości picia staje się szczególnie dotkliwy.

Choć wsparcie grupowe jest bardzo ważne, terapia indywidualna stanowi niezbędny element każdego etapu leczenia. Pozwala na skupienie się na specyficznych, osobistych problemach pacjenta. Dzięki tym spotkaniom terapeuta jest w stanie lepiej poznać daną osobę i pomóc jej skutecznie obronić się przed ryzykiem nawrotu. Podczas indywidualnych sesji pacjent może również poczuć się swobodniej i z większą szczerością dzielić się swoimi przemyśleniami oraz emocjami. A co za tym idzie – lepiej je zrozumieć i skuteczniej sobie z nimi radzić.

Rola terapii indywidualnej w leczeniu uzależnień
5 (100%) 1 głosów